دانستنیهای پکان

پکان (pecan) از واژه سرخپوستی Paccan یا Pakan به معنای “خشکباری که با دست شکسته می شود” گرفته شده است و همچنین Carya در زبان لاتین به معنای خشکبار می باشد.

 این گیاه در ایالات متحده امریکا سابقه کشتی طولانی داشته و جزو گیاهان بومی این مناطق محسوب می گردد. میوه این درخت که به صورت وحشی درعرصه های طبیعی وجود داشته توسط ساکنان بومی و سرخپوستان بعنوان یک ماده غذایی و دارویی مورد توجه بوده است و بعدها توسط مهاجران فرانسوی و اسپانیایی این درختان با ارزش شناخته شده و کشت و کار و اهلی کردن آنها آغازگردیده است.

هم اکنون این محصول بعنوان یکی از چند محصول استراتژیک در ایالات متحده وآمریکای لاتین بخش مهمی از تولیدات خشکبار این کشورها را به خود اختصاص داده است.

این خشکبار با ارزش برخلاف گردو که درمناطق سردسیر بهترین رشد و عملکرد خود را داراست، آب و هوای گرم را ترجیح می دهد و مغز آن با میزان اسیدهای چرب بالاتر، شیرین و خوش طعم بوده و از نظر ظاهر، میوه آن کشیده تر از گردو می باشد.

با توجه به خصوصیات مطلوب این درخت و خواص و ویژگیهای منحصر بفرد میوه آن برنامه های گسترش کشت آن در نقاط مختلف جهان ازجمله هندوستان، اسپانیا، ترکیه وایتالیا طی سالهای گذشته صورت گرفته است.

درایران نیز در سال ١٣۴۶ تعدادی نهال پیوندی از امریکا به منظور مطالعه سازگاری توسط موسسه تحقیقات اصلاح و بذر و موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع وارد کشورگردیده است.

مغز دانه این گیاه منبعی غنی از پروتئین و چربی می باشد. درصد چربی در میوه پکان  تا ٧۵ درصد می رسد. اسیدهای چرب آن شامل آلفا، بتا و دلتا توکوفرول، اسید چرب لینولئیک و اولئیک می باشند. درصد چربیهای غیر اشباع (اسیداولئیک) در روغن پکان گاهی تا ٧٠ درصد هم می رسد. بدلیل درصد بالای پروتئین (حدود ١٨ درصد) مصرف این میوه توسط محققین علوم تغذیه درگروه ترکیبات پروتئینی در هرم غذایی توصیه گردیده است. همچنین این میوه دارای ١٢ تا 15 درصد کربوهیدرات، 3-4 درصد آب و 1.5 درصد ترکیبات معدنی(آهن، سدیم، پتاسیم، کلسیم و فسفر) و مقادیر مختلفی از انواع ویتامینها از جمله ویتامین های A، B1، B2 و C می باشد.

منبع: نشریه درخت پکان (گردوی گرمسیری) – مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان گلستان